Esther

Esther staat aan het begin van ieder schoolverhaal: de allereerste schooldag. In een klas vol vierjarigen zet zij verwondering centraal en maakt ze van een grote wereld iets behapbaars. Met liedjes, verhalen en knuffelhond Brokje die overal bij betrokken wordt, verandert ze spanning in avontuur. Ouders leren elkaar kennen bij koffieochtenden, kinderen nemen herinneringen mee tot in groep acht. Voor haar is onderwijs geen vak, maar een gemeenschap bouwen vanaf nul. Wie zich bij haar veilig voelt, durft daarna overal te leren.

Een dorpsgevoel in de stad

'Ik werk hier graag samen met iedereen,” zegt ze zonder aarzeling. “We zijn een klein team en dat voel je, je doet het echt samen.” Op deze locatie met slechts een paar groepen kent iedereen elkaar bij naam, van leerkracht tot leerling. Maandelijks staat de hele school bij elkaar voor een gezamenlijke opening, verjaardagen worden samen gevierd en plannen worden gedeeld. Die schaal maakt het persoonlijk, bijna dorps, midden in de stad. “Samen zorgen we dat deze school een plek is waar kinderen kunnen groeien en bloeien.” Volgens haar ontstaat goed onderwijs precies daar, waar collega’s verantwoordelijkheid delen en elkaar blijven opzoeken.'

Het vuur van het team

'Mijn werkgeluk zit in vrijheid en vertrouwen. Niet in controle of lijstjes, maar in een directie die zegt, je bent goed bezig, ga maar ontdekken. Die ruimte werkt als brandstof. Geen druk die verlamt, maar vertrouwen dat uitdaagt. Daardoor durf ik mezelf te laten zien en mijn kwaliteiten te gebruiken, ook buiten de gebaande paden. Geïnspireerd blijf ik door te blijven praten. Niet alleen over weekenden, maar juist over onderwijs. Met collega’s spar ik urenlang over hoe het beter kan. Dat gedeelde vuur, die gezamenlijke ambitie om te blijven groeien, houdt mij scherp en bevlogen.'

Woensdagmiddag is heilig

'Ik sta twee dagen voor de klas en de rest van de week ben ik thuis. Dat past nu perfect bij ons gezin. Mijn partner heeft een drukke baan, ook ’s avonds. Met twee dagen werken is ons gezin goed in balans. De woensdagmiddag is heilig. Dan zijn mijn 3 kinderen vrij en zitten we echt met elkaar aan tafel, lunchen we rustig en spelen we spelletjes. Dat soort momenten zijn voor mij goud, juist omdat het gewone tijd is zonder haast. Zo kan ik er voor mijn klas zijn én voor mijn eigen kinderen, zonder dat het voelt alsof één van de twee moet inleveren.'

Van klas naar gemeenschap

'Samenwerking stopt voor mij niet bij het klaslokaal. In groep één verbind je ook ouders, want voor hen is de school net zo nieuw als voor hun kind. Daarom organiseer ik niet alleen koffieochtenden, maar soms ook een borrel buiten school. Het mag best informeel zijn, als mensen elkaar maar echt ontmoeten. Juist daar ontstaat vertrouwen en durven ouders vragen te stellen of ervaringen te delen. Als ouders elkaar kennen, voelen kinderen dat meteen. Dan wordt de klas niet alleen een groep leerlingen, maar een gemeenschap waar iedereen zich sneller thuis voelt.'

Theater in het onderwijs

'Als ik een dagje mee mocht lopen, dan kies ik meteen voor theatermakers. Drama fascineert me al lang. Ik geloof dat spel en verbeelding essentieel zijn voor leren, zeker bij jonge kinderen. In rollenspel durven ze meer, praten ze makkelijker en verwerken ze wat ze meemaken. Die wereld wil ik verder ontdekken, omdat ik voel dat daar nog zoveel kansen liggen voor het onderwijs. Hoe je een verhaal opbouwt, spanning creëert en samen iets neerzet, dat neem je daarna vanzelf weer mee de klas in.'

Een knuffelhond met betekenis

'Wat typisch bij mij hoort? Brokje, de klashond, een knuffel die alles met ons meemaakt. Via Brokje bespreek ik grote thema’s, van vriendschap tot verdriet, omdat kinderen zich daar makkelijker toe verhouden dan tot een volwassene die het uitlegt. Hij gaat ook mee naar huis en komt vol verhalen terug. Het mooiste is dat leerlingen hem jaren later nog noemen, zelfs in groep acht. Dan merk je hoeveel indruk zo’n symbool maakt. Kleuters vergeten misschien details, maar het gevoel dat erbij hoorde blijft verrassend lang hangen.'

Een roeping van jongs af

'Vanaf het moment dat ik mocht nadenken over wat ik later wilde worden, wist ik het. Ik wil juf worden. Het voelde nooit als een grote zoektocht of een twijfelgeval. Dit zit gewoon in mij. Sommige mensen ontdekken hun richting onderweg, bij mij was het er vanaf het begin. Voor de klas staan, kinderen begeleiden, een groep vormen, het voelde vanzelfsprekend. Alsof alles wat ik leuk vond samenkwam in dat ene beroep.'