“Ik wil impact maken, al is het als klein radertje.”
Na twintig jaar in het bedrijfsleven koos Bas voor een andere arena, het onderwijs. Nu is hij verantwoordelijk voor tien scholen en ziet hij zichzelf meer als de verbinder. Hij luistert, stelt vragen en probeert juist níet te sturen. Voor hem ontstaat goed onderwijs wanneer mensen zich eigenaar voelen. Scholen ziet hij als kleine samenlevingen waar alles samenkomt: verschillen, uitdagingen en kansen. Zijn energie haalt hij uit momenten waarop teams zelf zaken met succes oppakken.
Voorbij de schoolmuren
'De hedendaagse uitdagingen kun je niet meer oplossen binnen één school. Daarom stuur ik op collectiviteit, solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid tussen directeuren en staf. De tijd van eilandjes is voorbij. Scholen maken deel uit van een groter geheel en vragen om gezamenlijke keuzes. Dat betekent soms iets doen voor een andere school, ook als het lokaal niet direct voordeel oplevert. Soms betekent het iets laten of juist geven, in het belang van alle leerlingen. Daar ligt voor mij de kern van leiderschap in het onderwijs.'
Ritme in samenwerken
'Ik werk graag samen via de methode LeerKRACHT, die draait om eigenaarschap, concrete acties en een vast ritme van terugkijken en bijstellen. Dat klinkt misschien simpel, maar juist die eenvoud maakt het krachtig. Iedereen weet waar hij of zij verantwoordelijk voor is en welke prioriteiten voorop staan. We werken met een duidelijke agenda, spreken acties af en volgen die ook op. Dat maakt samenwerken minder vrijblijvend en veel concreter.'
De keuze voor onderwijs
'Na twintig jaar in het bedrijfsleven merkte ik dat ik meer betekenis zocht. De ontwikkeling van mensen was altijd de rode draad in mijn werk en in het onderwijs viel dat ineens op zijn plek. Dit klopte. Mijn ambitie krijgt ruimte door vertrouwen. Op papier ben je verantwoordelijk, maar het gaat vooral om hoe dat voelt in de praktijk. Ik ervaar echte ruimte om beslissingen te nemen en richting te geven. Dat past bij mijn manier van werken en zorgt ervoor dat ik ook echt kan bijdragen aan verandering.'
Bas Verberg, clusterdirecteur verantwoordelijk voor 5 PO- en 5 VO-scholen
De mens achter de rol
'Met Louis van Gaal zou ik een dag willen meelopen. Niet vanwege voetbal, maar vanwege zijn visie op mensen. Hij spreekt over het totale mens-principe, het idee dat je niet een werkpersoon en een privépersoon hebt, maar één geheel. Dat raakt precies aan hoe ik naar samenwerking kijk. Als leidinggevende wil ik begrijpen wat iemand drijft, ook buiten het werk. Wat er speelt, werkt namelijk altijd door in hoe je samenwerkt. Vertrouwen ontstaat pas als je elkaar echt kent. Daarom geloof ik dat goede teams niet beginnen bij structuur, maar bij aandacht voor de mens achter de rol.'
Werken in sprints
'De overstap naar het onderwijs bracht mij vooral rust. Ik heb veel regie over mijn tijd en dat maakt een groot verschil thuis. Wat ik bijzonder vind zijn de gezamenlijke vakanties, het systeem komt dan echt tot stilstand en je start daarna ook samen weer op. Tussen die momenten door is het hard werken, dat zijn echte sprints. Maar juist omdat de pauzes ook echt pauzes zijn, is dat een goede balans. Die afwisseling van intensiteit en herstel past goed bij mij en mijn gezin.'
Kleine impact, groot werkgeluk
'Hoge ambities en het kind echt centraal zetten. Daar begint het voor mij. Als teams die mindset omarmen, merk je dat er iets verandert en dat je samen op weg bent naar beter onderwijs. Mijn werkgeluk zit in impact voelen. Op het moment dat ik zie dat iets wat we doen beweging veroorzaakt, krijg ik energie. Dat hoeven geen grote doorbraken te zijn, juist kleine radertjes die gaan draaien maken het verschil. Dan weet ik dat het ergens toe leidt en dat ik kan bijdragen aan iets dat groter is dan mijn eigen rol.'
Nieuw terrein ontdekken
'Door samen te kijken waar we staan en waar we naartoe willen stimuleer ik beweging. Externe werkbezoeken helpen daar enorm bij. Dan zie je hoe het ook kan en ontstaat er vanzelf een ander gesprek wanneer je terugkomt. Je merkt dat er iets gaat bewegen. Zelf wil ik ook blijven leren, vooral op het gebied van didactiek, dat is voor mij nog nieuw terrein. Daarom bezoek ik veel klassen, luister ik en stel ik vragen. Want juist daar gebeurt het, in de praktijk. Door nieuwsgierig te blijven, houd je ontwikkeling levend, bij jezelf en bij anderen.'
